Interview met Dimitri de Vries
Dimitri is 26 jaar en werkt als interieuradviseur en verkoper in een meubelzaak. Hij is een fanatiek sporter want hij is zuinig op zijn lijf. Het leven lachte hem toe: hij had een leuke vriendin, trouwplannen, zijn carrière verliep soepel en hij had plezier in het leven. Tot die dag in maart 2023. Hij naderde een zebrapad waar een kind overstak. Hij zag dit ruim van te voren, net als zijn vriendin die naast hem zat. Ze stonden stil toen ze werden verrast door een motorrijder die achterop hun auto botste. De materiële schade aan zijn auto en die van de motor waren groot. Maar erger was nog dat hij meteen kramp kreeg in zijn rug en nek en dat de klachten in de loop van de tijd erna verergerden.
2023 ging als een roes voorbij
In de tijd die volgde, deed alles in zijn lijf zeer. De fysiotherapeut bood geen soelaas. Dimitri sloot zich af van zijn omgeving, kon weinig prikkels aan en was niet in staat te werken. Hij voelde zich na het ongeval niet gehoord door partijen om zich heen en had daardoor het idee dat hij er alleen voor stond. Het ongeval leidde ook tot flink wat mentale problematiek: traumaklachten, herbelevingen en slaapproblemen. Het leven stond even stil en Dimitri had grote zorgen over de toekomst. Achteraf bezien is 2023 als een roes aan hem voorbij gegaan.
DBC: start van een nieuw begin
Toen de aansprakelijkheid maanden later eenmaal was erkend, bood de aansprakelijke verzekeraar hem een traject bij DBC aan. Dat bleek de start van een nieuw begin. Na de intake in Enschede, startte hij met het traject van 18 weken fysieke training en mentale begeleiding. Dat de focus lag op werkhervatting, sprak hem aan want werk is heel belangrijk voor Dimitri. En ook geloofde hij erg in de visie dat je zelf aan het roer staat van je herstel. Je bent zelf verantwoordelijk om weer fit en sterk te worden. Opgelucht en blij vertelt hij dat hij toen de goede keuze maakte. De behandelaren waren prettig in de omgang, hij werd serieus genomen en hij was gemotiveerd om weer aan het werk te gaan in zijn geliefde baan.
Het traject liep niet altijd soepel. Op sommige dagen waren de (nek)oefeningen te belastend. Het DBC-team besloot i.o.m. Dimitri de oefeningen wat meer te doseren en legde de focus op het versterken van de nekspieren. Zo kwam Dimitri’s vertrouwen in zijn lijf terug en vervloog de angst om te bewegen. Dimitri had veel last van nachtmerries, flashbacks, slapeloze nachten en dat zat herstel in de weg. Door gesprekken met de psycholoog, uitleg en EMDR ging het beter. En dat terwijl hij eerst niet zo geloofde in ‘het EMDR-lampje’. Hij bouwde pijnmedicatie af, kreeg weer kleur op het gezicht en hervond zichzelf. De fysiotherapeut trainde hem specifiek op handelingen die nodig zijn bij het uitvoeren van zijn werkzaamheden. Samen zorgden ze voor ritme en structuur. De fysiotherapeut deed een werkplekbezoek en had goed contact met de werkgever. De betrokken arbeidsdeskundige speelde in het traject ook een mooie rol want hij bood praktische adviezen om het werk weer op te pakken, Dimitri vond het spannend om uren op te bouwen omdat hij bang was dat het te intensief zou zijn. Het eerste uur dat hij weer werkte voelde als 10 uur maar met de steun van de collega’s ging het steeds beter. Langzaam kwam de hoop op herstel terug.
Een stap terug om vooruit te komen
Het traject heeft het hem al met al veel gebracht ook al kostte het doorzettingsvermogen. Hij realiseert zich nu dat je soms een stap terug moet doen, om vooruit te komen. Als hij té hard van stapel liep, betaalde hij de rekening (terugval). Hij leerde zichzelf niet té hard pushen en te kiezen voor zichzelf. Inmiddels kan hij trots melden dat hij weer functioneert zoals vóór het ongeval: gezond en fulltime aan het werk. Sporten is helaas nog niet helemaal op het oude niveau (4 of 5 dagen per week zoals hij het liefst doet) maar dat komt wel weer. Dimitri hoopt in de eerste plaats dat niemand DBC ooit nodig heeft. Maar als dat wel zo is: omarm het! En realiseer je dat je zelf aan de bak moet.