Interview met Omer Mustafic

Omer is 32 jaar geleden als  jonge jongen uit Bosnië gevlucht met zijn broer, vader en stiefmoeder. Na de middelbare school is hij meteen aan de slag gegaan als schilder. De laatste jaren werkte Omer voor een groot schildersbedrijf in Noorden. Hij ervaarde een hoge werkdruk en hij had moeite om ‘nee’ te zeggen als de baas hem nodig had. Bovendien liepen er wat slepende discussies over arbeidsrechtelijke zaken. Ondanks diverse gesprekken hierover, veranderde er niets. Omer kreeg klachten aan zijn nek, schouder en borst en langzaam brandde hij op. Zoals hij met de paplepel ingegoten had gekregen: dat was allemaal geen reden om af te haken. Hij bleef werken en het beste van zichzelf geven. Tot het lampje uitging na de zoveelste onaangename verrassing op zijn werk.

Triggers

Omer viel volledig uit en zocht hulp. Onderzoek leverde op dat er slijtage was in zijn nek en schouder en oefentherapie hielp hem niet. Door de mentale klachten kwamen veel vragen naar boven waar hij geen oplossing voor had. Schaamte stak de kop op en hij was van huis uit niet gewend om te praten over zijn problemen. En het ergst waren de nare herinneringen uit zijn jeugd die terugkwamen. Vooral ’s nachts. De mentale spanning verergerde de klachten. Het ging van kwaad tot erger. Omer at ongezond, kwam in korte tijd vele kilo’s aan, werd lusteloos en voelde zich down.

Voorwaarts leven

Zijn vrouw bleek zijn redding. Zij is een baken van rust in zijn leven.  Én de bedrijfsarts die na een half jaar arbeidsongeschiktheid DBC voorstelde. De trainingsapparatuur van DBC deed hem in eerste instantie denken aan martelwerktuig, zegt hij lachend, maar hij wilde van de pijn en de klachten afkomen. Bovendien was de sfeer op de vestiging in Heerenveen goed. Naast hard trainen en werken, was er voldoende tijd voor een grapje en een verhaal. Omer voelde zich gehoord. De goede resultaten lieten niet lang op zich wachten. Door de fysieke trainingen kon Omer al snel zijn nek weer draaien zonder kramp en kon hij weer autorijden. Hij kreeg zin om weer fit te worden, te trainen, af te vallen en weer te werken.

De gesprekken met de psycholoog hielpen hem om te leren het verleden met rust te laten en voorwaarts te leven. Maar het zette hem ook aan om  contact op te nemen met zijn familie in Bosnië. Dat was heel zwaar maar luchtte hem op. Er ontstond wederzijdse erkenning en begrip. Het lukte hem eindelijk weer om goed door te slapen zonder nachtmerries.

Waar een deur dicht gaat, opent zich een venster

Zijn re-integratie startte met 2 uurtjes per week en aan het einde van het DBC-traject was Omer klaar om weer volledig te gaan werken. Helaas liet zijn werkgever op dat moment weten dat het tijd was om afscheid te nemen. Hij kreeg ontslag… Het bleek een ‘blessing in disguise’. Omer koos voor zichzelf, schreef zich per direct in als zelfstandig schilder en kreeg meteen een klus. De zelfstandigheid levert hem meer eigen regie op en dat bevalt heel goed. De prioriteit ligt nu bij zijn eigen gezin en zijn bedrijf, waar hij dagelijks intens van geniet. Achteraf gezien had hij dit veel eerder moeten doen.

Wat hij andere cliënten wil meegeven? Denk aan jezelf en de mensen die je dierbaar zijn, dat is echt belangrijk.