Interview met Karin Verbeet

Karin werkt 36 uur per week als beveiliger bij De Pompestichting (Langdurige Forensisch Psychiatrische Zorg) in Zeeland (Brabant). Ze had in maart 2024 een late dienst gedraaid en ging slapen. Ze had al sinds januari wat last van haar nek, maar dat was niet verontrustend. Toen ze de volgende dag wakker werd, was ze ‘totaal van de been’. Uit het niets was ze heel instabiel en kon geen 100 meter lopen. Ook de nekpijn was erg toegenomen. Met een ambulance werd ze naar het ziekenhuis gebracht en daar constateerden de artsen een ‘functionele neurologische stoornis’. 

Diagnose onduidelijk

In het ziekenhuis werd niet helemaal duidelijk wat er nou precies aan de hand was en waar de klachten door werden veroorzaakt of versterkt. De artsen zagen een vernauwing bij de nekwervel en adviseerden Karin om een operatie aan haar nek te ondergaan. Helaas bleek de wachtlijst voor die operatie maar liefst 6 maanden te zijn. Ze zat met haar handen in het haar. Veel last, veel pijn, maar geen oplossing. Karin kon niet meer lopen, niet meer wandelen met de hond, niet meer werken en niet meer rijden op haar scooter. Een flinke dreun voor deze bezige bij.

Toen herinnerde Karin zich dat een vriendin haar had verteld over een succesvol traject bij DBC. In het kader van ‘niets te verliezen’, meldde ze zich aan voor een kennismaking. Het klikte meteen heel goed met het team in Nijmegen en dus vroeg ze toestemming van haar werkgever om te starten met het re-integratietraject. De bedrijfsarts kende DBC al en ook haar leidinggevende stond ervoor open. Met de wetenschap van nu is Karin blij dat er wachttijd was voor de operatie want door het DBC-traject is ze binnen een half jaar van alle problemen afgekomen!

Mag het EMDR-lampje mee naar huis?

Toen ze startte bij DBC, kon Karin nog steeds nauwelijks lopen. Ze was tot op het bot gemotiveerd om daar verbetering in te brengen, dus ze ging dapper van start. Blij was ze met de individuele begeleiding door de fysiotherapeut. Er werd goed naar haar gekeken en geluisterd. Als Karin een off day had, ging het die dag gewoon een tandje minder fanatiek. Maar getraind werd er! Het trainen op de apparaten was niet persé zwaar, maar wel heel effectief. Ze kreeg al snel haar stabiliteit terug. Ze trainde haar nekspieren met een specifiek apparaat met helm. Best wel zwaar en spannend in het begin, maar al vlot kwam de beweeglijkheid terug. Dat werd versterkt door het trainen met de VR-bril. De spelletjes waren niet alleen leuk maar er was ook veel vooruitgang te zien in het dashboard behorend bij de bril.

Karin is ook erg te spreken over de psychologische begeleiding. Ze kreeg een scherper zicht op haar patronen en haar mentaliteit van ‘hurry up’. Ze is zich bewust geworden dat haar lijfspreuk “Als het gaat, dan kan het” niet altijd de meest effectieve aanpak is. Van dat inzicht zal ze de rest van haar leven profiteren. Door het acute karakter van haar fysieke uitval had ze bovendien grote behoefte om dat een plek te geven. De psycholoog werkte voor de traumabegeleiding met EMDR en dat had zo’n wonderbaarlijk goede uitwerking dat Karin het lampje het liefst mee naar huis had genomen.

Terug naar werk

Karin heeft tijdens het traject haar werkuren volledig kunnen opbouwen. Dat ging uiteindelijk sneller dan gepland. In augustus startte ze met een aantal uurtjes en in oktober was ze weer volledig aan het werk. Ze heeft geen last meer van haar nek noch van instabiliteit. Binnenkort checkt de chirurg hoe het zit met de vernauwing maar Karin heeft er alle vertrouwen in dat er geen operatie meer nodig zal zijn. Het team in Nijmegen spreekt vol lof over Karin. Door haar motivatie en instelling heeft ze enorme stappen gezet. Ondanks een eerdere teleurstellende ervaring met EMDR vóór DBC, stond ze er toch voor open. Ze heeft hard getraind, in de zaal en met de VR-bril. Dat heeft zijn vruchten afgeworpen!