Robert-Jan (44) uit het Friese Oudeschoot zit tegenover me. Hij maakt een fitte indruk, is alert en welbespraakt. Hij is politieagent ‘op straat’, fietst door weer en wind door de binnenstad van Leeuwarden om overlast tegen te gaan en beschikbaar te zijn voor de inwoners. Daarnaast is hij oproepbaar voor noodhulp (24-uurs dienst) en is hij inzetbaar voor de Mobiele Eenheid (ME). Hij heeft 2 jonge kinderen, een vrouw en is een groot liefhebben van sporten. Vóór de valpartij was de balans van een jong gezin, sporten en werken al een uitdaging. Laat staan toen hij in de lappenmand zat. En daar krabbelt hij net uit.

Werken bij de Politie

Na een aantal jaren in commerciële functies bij o.a. Logitech, maakte hij een carrière switch en startte hij aan de Politie Academie. Inmiddels werkt hij 13 jaar bij de Politie. De beste keuze die hij ooit maakte. Hij houdt van de afwisseling, de spanning maar ook van de zingeving. Hij draagt een steentje bij aan het goed functioneren van de maatschappij. Voor de ME moet hij elk jaar 3 fysieke trainingsdagen bijwonen en voor zijn reguliere werk als politieman doet hij eens per jaar de fysieke vaardigheidstest. Het is een actieve en fysieke baan die bij hem past. Maar in de ‘executieve’ functies bij de Politie moet je fit zijn en daar passen fysieke ongemakken niet bij.

De Elfstedentocht te fiets

Op 20 mei 2024 fietste Robert-Jan – als een van de 15.000 deelnemers – de Elfsteden Rijwieltocht, een tocht van 235 kilometer op zijn trots: de racefiets die hij erfde. Voor hem vielen wat mensen en Robert-Jan kon hen niet meer vermijden. Hij vloog door de lucht en landde hard op het asfalt met zijn schouder, pols en hoofd. Zijn geliefde fiets was doormidden gebroken en hij had meteen veel last van schouder, pols en stijfheid. Een week later was hij weer op het werk ‘uit het uniform’ en deed administratieve klussen. Pas toen startte de hoofdpijn waardoor hij binnen een paar dagen weer uitviel. De huisarts verplichtte hem om rust te nemen, veel en heel snel. Vanaf het moment ging het bergafwaarts. Robert-Jan kon eigenlijk niks meer. Kleine activiteiten in huis triggerden de hoofdpijn, waarna hij moest gaan liggen. Hij was heel gevoelig voor prikkels en dat schakelde hem volledig uit. Het leven stond op z’n kop. Waarschijnlijk kampte hij met een combinatie van hersenschudding en whiplash.

Van hollen naar stilstaan

Robert-Jan was vóór het ongeval al regelmatig geblesseerd geraakt door zijn werk, als keeper van zijn voetbalteam en door de klappen die hij kreeg met contactsporten. Hij was gewend te incasseren en te revalideren. Herstellen was voor Robert-Jan altijd de draad zo snel mogelijk weer oppakken en doorgaan. Zelf de regie pakken in zijn herstel. Maar dit keer voelde het heel anders, dat was al op de eerste dag duidelijk. Hij moest nu echt stilstaan en rust nemen en dat was een geheel nieuwe ervaring. Een stap vooruit betekende soms twee stappen terug. Dat zorgde voor veel frustratie en onzekerheid over zijn toekomst en zijn lijf. Hij greep alles aan; van manuele therapie, tot acupunctuur en dry needling, maar niets hielp. Het voelde als dobberen in de zee en een totaal gebrek aan grip.

DBC

Zo nu en dan ging hij naar het werk om een kopje koffie te drinken en zo kwam hij in contact met een collega wiens man een traject had gevolgd bij DBC. Robert-Jan had nooit de gegevens gehad van degenen waardoor hij ten val was gekomen en had ook geen energie om dat uit te zoeken. Er was dus geen regelende en betalende partij die het traject bij DBC wilde vergoeden. Maar de revalidatiekliniek had een lange wachtlijst en Robert-Jan wilde dolgraag werken aan zijn herstel. Om die redenen gaf de bedrijfsarts van de Politie akkoord om te starten. Daar is Robert-Jan nog steeds heel dankbaar voor. Eind augustus 2024 kon hij terecht bij DBC Heerenveen.

Warm bad

Het fietsongeval had niet alleen fysiek veel impact gehad, maar ook mentaal. Robert-Jan durfde nauwelijks te trainen, had behoefte aan richting en begeleiding om te weten wat hij wel en niet moest doen. Hij trainde met de fysiotherapeuten en sprak met de psycholoog. Het team voelde als een warm bad. Hij kreeg van het DBC-team niet alleen begrip, maar vooral uitleg, inzicht en een opbouw- en herstelplan. Hij kwam lotgenoten tegen met vergelijkbare verhalen en realiseerde dat hij niet de enige was. Dat gaf houvast, erkenning en begrip. Het kleinschalige karakter van de vestiging vond hij prettig. Er was alle tijd en aandacht, geen prikkels en hij werd echt bij de hand genomen. Robert-Jan had 100% vertrouwen in de expertise van het team en kon zich hierdoor volledig overgegeven. Ook had hij waardering voor de flexibiliteit in de agenda. Als er iets tussen kwam, zocht DBC naar een gaatje in de agenda. Geen bureaucratische rompslomp maar vriendelijke behulpzaamheid. Het traject dat hij volgde, duurde 12 weken (verspreid over iets langere tijd). Hij was met open vizier gestart, zonder hoge verwachtingen en zonder tijdslijn. Alles was beter dan hoe hij zich voelde bij de start. Maar uiteraard was zijn insteek én hoop dat hij zijn normale leven kon oppakken zodat hij weer kon meedraaien in het gezin en op het werk.

Stap voor stap

Het gaat inmiddels redelijk met hem, zegt Robert-Jan met enig conservatisme. Als je ziet waar hij van vandaan komt, is hij wel trots. Hij werkt inmiddels weer 32 uur per week in regelmatige diensten: op de fiets door de binnenstad. Het doel is om op korte termijn weer 40 uur per week te kunnen werken en de onregelmatige diensten weer aan te kunnen. Hij haalt alle fysieke testen en doorloopt alle trainingsdagen met goed gevolg maar moet er wel van bijkomen. In zijn herstel zit nog steeds voorzichtige progressie. Maar hij is nog niet helemaal de oude. Hij houdt er rekening mee dat dat wel komt, maar het heeft tijd nodig.

De ideale cliënt

Het team in Heerenveen noemt Robert-Jan ‘de ideale cliënt’. Hij greep alles aan wat hem werd aangereikt, was tot op het bot gemotiveerd, keek kritisch in de spiegel naar zijn eigen patronen, paste alle lessen toe en werd heel bewust van zijn valkuilen. Hij hoort het glimlachend aan en vertelt dat het niet vanzelf ging. De confrontatie met jezelf en je eigen patronen was soms intens. Gewoontes aanpassen kost veel energie en de revalidatie was topsport. Toen Robert-Jan een maand geleden slaagde voor de loodzware fysieke vaardigheidstest van de politie, glom het team van trots!

Levensveranderend tegen wil en dank

Het ongeval was heftig en waanzinnig vervelend, maar het leverde ongevraagd ook waardevolle inzichten op. Robert-Jan leeft zijn leven inmiddels niet meer vol gas, ongeremd met alle ballen in de lucht en soms over eigen grenzen heen. Hij heeft afstand genomen van deze denderende trein en door het DBC-traject leren doseren. Hij maakt bewuster keuzes en heeft daarmee een gezonde balans gevonden tussen werk en privé. Soms gaat hij bewust over ‘de oranje lijn’ van die balans, maar plant dan wel hersteltijd in. Soms trapt hij nog steeds in de oude valkuilen, maar staat dan bewust even stil, roept zichzelf tot de orde en pakt de draad weer op. Dat is onderdeel geworden van zijn dagelijkse praktijk.

Reddingsboei

Soms kom je in een situatie waarin je hulp nodig hebt om jezelf te herpakken. Voor hem was DBC een reddingsboei. Door de gesprekken met de psycholoog realiseerde hij zich dat sporten hem ontspanning gaf. Dan gaat het hoofd uit en ligt de focus op de sport. Daarom heeft Robert-Jan een nieuwe fiets gekocht en stapt hij aanstaande zaterdag weer op. Ook heeft hij kennisgemaakt met mindfulness en meditatie. Een jaar geleden had hij je uitgelachen maar de 5 minuten per dag leveren hem inmiddels veel op. Dat is één van de ‘souvenir van hier’!